Yaz Dediler

Yorucu bir gündü evet. İç içe geçmiş sayılar ve bilinmeyen ifadeler diyarında çileli seyahatlere çıkmıştın. Yahut gözünü fazladan kırpmana dahi müsade etmeyen sömürü düzenine dair sitemlerini içine atmıştın, geçen teğetin hatrına.

Ama artık evindesin. Gün bitiminin hakedilmiş huzurunu yaşamak üzereyken, gelen yeni günün postal sesleri yüreğini boğsa da; sayıyla 1 nüfuslu derebeyliğinin mutlak egemeni sensin artık.

Odana yöneldin, çünkü günün son emarelerinden kurtulma vakti gelmişti. Cüzdanını arka cebinden çıkartıp masana fırlattığında yarınlarına ipotek koymuş olan kredi kartların peşi sıra baş verdi. Gel unut tüm borçları şimdi. Sen yeni kurulmuş ve eski defterleri koca fırınlarda yakmış genç bir ülke gibisin. Gecenin açıklarında batıp yok olacak olsan da, görmezden geliver buz dağlarını bir kaç saatliğine.
Arkanı dönüp gidecekken madeni paralar şıngırdayarak hatırlattılar varlıklarını. Elini saÄŸ cebine daldırdığında hissettiÄŸin soÄŸukluk ile onları da koydun masanın üzerine. Oda ışığında parıldayan sikkelere bakarken bir gözünü kısıp kaba hesaplar yaptın muhtemelen, “yarınki yol paramı karşılar mı acaba?” diye.

Sonra çıktın odandan çabukça. Gün boyu eline yumulan mikroskobik canlılardan da kurtulmalıydın, banyonun yolunu tuttun. Yüzünü yıkarken en az reklamdaki kadın kadar coşkuluydun, yerleri yamyaş bıraktın zira. Musluktan akan suyun üzerinde oluşan eliptik yansımana bakarken buldun kendini. Komik geldi belki, başını biraz daha kaldırdığında gerçek aksinle yüzleşecektin oysa. Yüzüne tutunan su damlacıkları, yılların açtığı vadilerde bir gezintiye çıkmıştı. Gözlerindeki büyüklük farkı rahatsızlık verecek düzeye gelmişti. Gerçi, fark olmasa ne yazardı ki? Fer denilen şey çoktan çekip gitmişti gözlerinden.